Nieuwe maatregelen met betrekking tot corona, meer informatie vindt u hier

Woordje van Kapelaan Rajan

Huwelijksfeest in mijn dorp
Een van de grootste feesten in een familie is het huwelijksfeest.
Een partner wordt meestal uitgekozen met de goedkeuring van de ouders.
In mijn dorp gaan de mensen niet samenwonen zonder dat ze met elkaar gehuwd zijn. Dus begint een echtpaar hun gezamenlijk leven na het huwelijk.
Het feest wordt niet alleen door de familie, maar met het hele dorp gevierd.
Het feest duurt twee dagen en er is feest in twee dorpen. Het dorp van de
bruid en het dorp van de bruidegom.
Vroeger vond het feest meestal thuis plaats. Er werd een grote tent gebouwd en iedereen kwam meehelpen met het klaarmaken of versieren. Nu wordt die traditie wat minder, want iedereen vindt een zaal veel gemakkelijker en het idee van samenzijn met de familieleden wordt ook minder. De huwelijksmis of ceremonie vindt plaats in het dorp van de bruid. Meestal komen alle familieleden op de eerste dag en wordt op die dag ‘s avonds, speciaal voor de bruid en bruidegom, een receptie gehouden. Deze is bedoeld voor de mensen die op de tweede dag niet aanwezig kunnen zijn. Voor iedereen die naar de receptie komt staat een maaltijd klaar. Tegen de avond brengen de familieleden van de bruidegom (meestal meisjes en vrouwen) de kleren (traditionele Sari) en bijbehorende spullen (schoenen, cosmetica enz.) naar de bruid toe. In de nacht van de eerste dag (meestal na 22.00 uur) komen de familieleden samen en helpen ze de kok of kokkin om de maaltijd klaar te maken.
De tweede dag is de belangrijkste dag. Op die dag vindt het echte huwelijk
plaats. Het huwelijk van Christenen vindt plaats in een kerk, maar van Hindoes of Moslims is dit in een grote zaal of thuis.
In de kerk vindt, zoals wij dat hier ook kennen, de huwelijksmis plaats. Het
echtpaar draagt ieder een bloemenkrans en heeft een bruidsboeket. In plaats van een ring krijgt de bruid een gouden ketting, doch de bruidegom krijgt wel een ring.
Er komen meer priesters om de huwelijksmis te concelebreren. In mijn
bisdom hebben wij ‘een regel’ dat er maximaal drie priesters mogen concelebreren bij een huwelijk. Deze ‘regel’ is om sociale gelijkheid te
behouden. Na de huwelijksmis wordt het echtpaar naar een grote zaal
gebracht waar zij hun felicitaties in ontvangst nemen. Iedereen brengt
cadeautjes mee, vooral de naaste familieleden brengen meestal gouden
ornamenten of geld mee om de onkosten te dekken. Na de huwelijksmis of
ceremonie wordt iedereen uitgenodigd om deel te nemen aan het eten.
Tegen de middag neemt het echtpaar afscheid van de ouders van de bruid en gaan ze samen naar het huis van de bruidegom.
‘s Avonds houdt de bruidegom een receptie voor zijn genodigden. De naaste
familieleden van de bruid gaan tegen de avond naar het huis van de
bruidegom om het huis te bezichtigen. Daar brengen ze ook alle spullen die
het echtpaar nodig heeft.
Zo wordt het huwelijksfeest in mijn dorp gevierd. In andere delen van India
gaat het weer anders. In sommige delen vieren ze nog uitgebreider.
Zoals ik in de eerdere nieuwsbrief al zei: “India is zo groot en heeft zoveel
deelstaten dat wij India niet als een land met dezelfde gebruiken kunnen
beschouwen”. Het is een verzameling van veel tradities en gewoontes.
Kapelaan Rajan

Deel ons bericht:

Share on facebook
Facebook
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email

Hoe kunnen we u helpen?

Heeft u vragen, opmerkingen of wilt u meer informatie over een specifiek onderwerp? Neem dan contact met ons op.